Storythai

อาจหยาบกระด้าง หากแต่เชื่อว่าคนโมโหไม่น้อยกว่าร้อยล่ะแปดสิบมิอาจใช้ภาษาดอกไม้ในยามที่จิตใจหงุดหงิดงุ่นง่านเยี่ยงกรูเพลานี้-*-

หากทว่าเรื่องน่ายินดีเพียงหนึ่งคือ...ช่วงนี้ผอมได้ใจ มีความสุขทุกครั้งยามลูบแถวต้นคอและลาดไหลแล้วสัมผัสได้ถึงไหปลาร้าของตัวเอง

กับตัวเองกับสิ่งที่เป็น....

ไม่เคยเรื่องมาก ไม่เคยหยิ่งกับใคร และไม่ใช่คนที่ดีเลิศประเสริฐศรีมากจากไหน

แต่ก็อยากให้หลายๆคนรู้ไว้...

ยังไงพี่ทานุกิ ก็คือ “คน”

ระบายอย่างอัดอั้น รอบตัวเหมือนมีแต่พวกมนุษย์สมองกลวงโบ๋ที่สักแต่จะแกว่งปากหาเท้าไปวันๆ

เหมือนในหัวจะมีแต่คำว่าทำไมๆๆ โดยเฉพาะกับคนที่ไม่รู้จักมักจี่ (และแน่นอน ไม่คิดที่จะอยาก)

ทำไม ต้องไปบอกว่ารู้จักทั้งๆที่ผมไม่แม้แต่จะคุ้นกับชื่อของคุณ

ทำไม จะต้องไปทนใจดีกับไอ้คนที่มันไม่เห็นเคยจะใจดีกับเรา

ทำไมจะต้องมานั่งง้อเด็ก ด้วยเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวที่ว่า เอาน่า มันเด็กกว่า...

ทำไม จะต้องทำอะไรเพื่อคุณ...คุณ...คุณ..แล้วก็คุณ...

แล้วทำไม ถ้าไอ้สิ่งที่ผมจะต้องทำให้คุณ หากผมทำไม่ได้ ผมจะต้องกลายเป็นคนผิด

เหตุผลที่น่าจะมีสองข้อคือมึงกับกรู ไฉนเลยถึงมีแค่หนึ่งคำตอบคือกรูแล้วก็กรูผิดอยู่คนเดียว-*-

ถ้าไม่ได้ดั่งใจ..อย่ามาใช้....ถ้าไม่พอใจ..ไม่ต้องมาคบ

ทำไม กรูต้องบอกขอโทษ ทั้งๆที่กรูไม่ได้รู้สึกผิด และก็ไม่คิดว่าที่ทำมันผิด

ทำไม จะต้องไปทนนั่งอ่านภาษาวิบัติที่ไม่ใช่ภาษาพ่อแม่ภาษาแม่

พอไม่เข้าใจเสือกมาย้อนถามว่ากรูเป็นคนไทยหรือไม่?

แล้วภาษาไทยบ้านพ่อมึงหรอเขียนแบบนั้น (อ่ะน่ะล่ะกานไปเด๋วล่ะเพิ่ล) เก็บไปคุยกะพ่อมึงไป-*-

สถานะเอมตั้ง Away แต่ก็ทักมากันอยู่นั่นล่ะว่าทำไมไม่ตอบ-*- กูขี้อยู่แล้วกูจะรู้มั๊ยว่าใครทักกรูมา

คอมเม้นงี่เง่าเร้าให้ไปเม้นกลับ (เพื่อ?)

กินข้าวหรอค่ะ(แดกขี้มั้งน้อง)

อัพแล้วนะ (เรื่องของมึง)

นอนหรือยังล่ะ (ถ้ากรูหลับแล้วใครตอบ-*-)

ประสาท!!!

แอดกันจังแอดแล้วไม่คุยเอ็มเนี่ย (พอคนไหนคุยก็มักจะมีแต่การคุยไม่ประเทืองปัญญา)

บนสทนาระหว่างบรรดาเหล่าน้องที่แอดมามากกว่าครึ่ง มีแค่อวดนู่นอวดนี่ให้ฟัง (ใครใคร่รู้?)

พวกที่สักแต่จะขอ ลูกอีช่างขอ โดจินอ่ะค่ะ? เกมส์ล่ะครับ? วายอ่ะพี่? ซีจีเรื่องนี้มีอ่ะป่าว?

ขอไม่ว่าภาษาหมาๆไร้สัมมาคาราวะเก็บไปใช้กับญาติโกโหติกาเหล่าวงศาคณาญาติของน้องเถิด...

ในความมืดคงไว้ซึ่งแสงสว่างอันริบหรี่...

ในเศษเสี้ยวเหล่านั้น จะมีเพียงน้อยนิดที่แอดมาเพื่อแสดงความ

"ขอบคุณ" คำสั้นๆที่ความหมายมากมายสุดกู่

ร้อยล่ะเจ็ดสิบของเมลล์ที่แอดมาจากในเวป มีแต่พวกไร้สาระงี่เง่าติ่งหูและเกรียนเทพ

วันไหนกรูว่างเอมไม่งี่เง่าค้างเมื่อไหร่กูจะสังคยานาแม่งให้หายๆไปซะให้หมด-*-

คำถามเดิมๆ พี่เพศไหน เป็นเกย์หรอ เป็นอะไร

จะใคร่รู้ไปเพื่ออะไร ถ้าไม่ได้คิดจะมาเกี่ยวข้องกันในชีวิตประจำวัน (และถึงเกี่ยว ก็ใช่ว่าจะสำคัญ)

จะเพศไหน กูก็คน ไม่ต้องสนก็ได้

ไม่คิดจะคบกับใครถ้าในหัวยังคงติดใจกับอีแค่เรื่องของการแบ่งชนเพศ

ยังคงมีความสุขกับการทำเวปที่ทำ และเฝ้ารอให้มันครบหนึ่งแสนฮิตไวๆด้วยใจจดจ่อ หนังสือที่แต่ง โดจินที่อัพ เพราะอยากให้คนที่ชอบเหมือนกันได้รับมันไป จุดประสงค์เดิมๆ อุดมาการณ์ที่กินไม่ได้และไร้ซึ่งสิ่งใดแอบแฝง (แม้จะแอบหวังเล็กๆกับโฆษณากูเกิ้ลซึ่งอาจจะให้ผลตอบแทนในอีกสิบปีข้างหน้าด้วยมูลค่าที่ไม่น่าจะเกินสามพันบาท....หรือน้อยกว่านั้น - -*)

หากจะขออะไรตอบแทนซักข้อ ไม่ต้องเป็นคอมเม้นก็ได้ ไม่ขอบคุณก็ไม่ว่า

ขอแค่ให้เจอแต่คนดีๆเข้ามา ไม่ใช่พวกข้างต้นอย่างว่าก็เพียงพอ....

บางทีแค่สิ่งดีๆเล็กๆน้อยๆก็สามารถทำให้จิตใจที่ห่อเหี่ยวชุ่มชื่นขึ้นได้และมีกำลังใจที่อาจจะทำสิ่งอื่นๆต่อไปได้อย่างไม่รู้จบ...

คนเห็นแก่ตัว พวกสักแต่จะเอาตัวมาพัวพันเพียงเพราะเหตุผลของหนังหน้า...เด็กงี่เง่าไร้สมองเกรียนเมพและเหล่าติ่งหูทั้งหลายขอให้สลายหายไปจากชีวิตประจำวัน

คงไว้แค่คนที่เรารักกับครอบครัวเล็กๆ...เด็กฟิกที่ตามอ่านด้วยใจรัก น้องๆที่มีสัมมาคารวะ..

กับเมงาเนะที่น่ารักๆอีกซักคนสองคนก็เพียงพอ (หุหุ)

........................................................................................................................................

ปัจฉิมลิขิต (สินะ....)

* อยากอัพในอะมีบ้า...คงไฮโซพิลึก ฝากความหวังไว้กับเรย์(สุดหล่อ?)ของเรา = ="

* คาเกะ...ไม่ได้แตะซะแล้ว เซนเซย์ที่รัก

* ยังคงชอบเพลงในไดวันนี้...และก็ยังคงชอบมากๆด้วย

.......................................................................................................................................