Storythai

ไหนเว็ปฟิกมันเขียนเอาไว้ว่าหมดอายุแพ็กเก็จวันที่ 22 ไงฟ่ะ ทำไมตูยังเข้าไปใช้งานได้ตามปกติห๊ะว่ะคับ แล้วตกลงจะปิดเมื่อไหร่แล้วต้องไปโอนเงินต่ออายุแพ็กเก็จเมื่อไหร่ ใครตอบคำถามนี้ทีสิคับ โว้ยยยย ไม่มีระบบระเบียบเอาซะเลย แง่ง!!!

สำหรับคนที่ตามมาจากเว็ปฟิกก็อย่าสงสัยเลยนะครับเพราะผมเองก็สงสัยเหมือนกัน แต่น่าจะคลาดเคลื่อนไปวันสองวันเค้าคงปิดระบบล่ะคับ (เพราะผู้ดูแลต้องไปจ่ายเงินต่อแพ็กเก็จต่อ เหอๆ เฉียดพัน) ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแล้วตอนนี้ว่ามันจะปิดเมื่อไหร่และจะเปิดให้ได้ใช้อีกรอบบทันวันที่หนึ่งรึเปล่า ถ้าเกิดว่ามันจำต้องคลาดเคลื่อนไปหลังจากนั้นจะเอาฟิกไปให้อ่านกันก่อนที่บล็อคเก่านะคับ(โชคดีแท้ที่ยังไม่ได้ลบไป หันกลับมาตายของเก่าอีกแล้ว แง๊ง) ยังไงก็ ขออภัยในความวุ่นวายแล้วก็รบกวนรอกันอีกซักหน่อยนะคร๊าบบ สัญญาว่าเปิดบล็อคคราวนี้จะมีให้อ่านกันทุกเรื่องเลย จริงๆจริ๊งงงงง(ถึงจะไม่น่าเชื่อถือก็เหอะ งุงิๆ)

จบประกาศ ตัดฉับเข้าเรื่องส่วนตัว ว่าด้วยเรื่องที่อยากจะอัพแบบลวกๆ หลังจากอดทนกับสปีดบิทที่โคตะระจะเต่าคลานในที่สุดก้ได้ดุคอนเสิร์ต(หรือจะเรียกว่าไลฟ์ดีหนอ)ของป๋านิชิคาวะสุดที่รักยิ่งกว่าดวงใจ ด้วยขนาดกิ๊กกว่าๆกับคอมเก่าเจ้าคุณปู่ ใช้เวลาเกือบสามวันในที่สุดก็โหลดมายลได้ในที่สุด(สำเร็จว้อย!!!!)

ไม่ผิดหวัง คุ้มค่ากับการรอคอย แม้เจ้าโว้ย!! ไม่รู้จะหาคำๆไหนมาให้คำจำกัดความ คอนเสิร์ตไม่หรูหราอลังการณ์ดาวล้านดวงแต่เสียงเอียนี่สิสุดยอดภูเขาไฟฟูจิ เฮียวันนี้ไม่แรดเหมือนทุกวัน แต่ยังคงมีช็อตที่เฮียพยามจิกตาเผลอยปากแลบลิ้นใส่(นึกว่าตัวเองเป็นอาคานิชิจินรึไงว่ะคับ) ป๋าทำท่าเหมือนป๋าจะแดกคนดูยังไงยังงั้น แต่เสียงป๋าดีมาก หักลบกันไปก้แล้วกัน

แคปมาหลายสิบภาพ นี่เป็นภาพที่ดูดีที่สุดของป๋า(ด้วยขาไมค์ที่บังหน้า ผมที่บังตา ป๋าจะดูดีต่อเมื่อเห็นสัดส่วนในใบหน้าน้อยที่สุด ๆ) เอาน่า ป๋าขายเสียงนี่เนา จะให้มาแรดแตกเหมือนแต่ก่อนก็กระไรๆอยู่นา(อันนั้นผมคงต้องปิดหน้าป๋าแล้วฟังแต่เสียงเลยจริงๆ) ตอนนี้เป็นช่วงที่ป๋าร้อง Innosent sorrow เป็นเพลงเปิดของ D.Gray-Man นั่นเอง โฮกกก แทบลงไปดีดดิ้นอยู่หน้าคอม เสียงโคตรดีเลยอ่ะ ไม่รู้จริงๆว่าพี่แกกินอะไรเป็นอาหารถึงได้ทรงพลังเสียงขนาดนี้ (คาดว่าจะเป็นเด็กผู้ชาย ดูเหมือนป๋าจะชอบกินอะไรอย่างเดียวกับผม เอิ๊กๆ)

ภาพความมัน(ส์)ที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูด ใคร่ขอเชิญชวนผู้ที่สนใจฟังเพลงแบบ "เน้นคุณภาพ" ไปหามาฟัง ทั้งคอนป๋าเปลี่ยนเสื้อผ้าแค่สองชุด เน้นขายเสียงอันทรงพลังกับความเซ็กซี่(???) ขอบอกว่ามันมากกก เพราะมากกก เสียงของป๋าจากวันนั้นถึงวันนี้ไม่ว่าจะกี่ปีก็ยังคงคุณภาพของเส้นเสีนยงเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่นหนึบ ใครไม่เคยฟังไปหามาฟังซะนะคับ บอกไม่เพราะนี่ผมให้เอาตีนเหยียบหน้าเลยนะ ขอรับประกันเลยเหอะ!!

มาว่าด้วยชู้รักสุดสวาทขาดใจ  กิ๊กใหม่เบอร์ล่าสุดของผม   ทา~คุ~ย๊า~~!!~!! ฮ่าๆ ขอภูมิใจนำเสนอ คราวก่อนก็พูดไปแล้ว UVER world ขอรับ เป็นวงที่เด่นด้านซาวด์และเสียงมากๆ(ถึงแม้ว่าอัลบั้มก่อนๆจะเน้นเทคโนซาวด์เสียจนคนฟังปวดกบาลก็เหอะ-*-) มาเดี๋ยวนี้จะเน้นที่เสียงของทาคุยะนักเร้องนำเป็นหลัก เป็นอีกวงที่ผมคิดว่าจะดำเนินรอยตาม TM Revolution ของป๋านิชิคาวะไปติดๆอันเนื่องมาจากสุ่มเสียงที่เหมาะแก่การร้องเพลงการ์ตูนเสียนี่กระไร ถ้าเคยดูนารุโตะ Bleach หรือแม้แต่D.Gray-Man คุณจะคุ้นเสียงทาคุยะซัง(ที่รัก) ไปโดยปริยาย เพราะวงฮีท่านร้องเพลงการืตุนและเกมสืบ่อยมากเหลือเกิน (บอกแล้วว่าเดิมตามรอยเท้า TM)

อันนี้เป็นการ์ดที่แถมมากะ UVER world (Just break the limit) ขอหวีดกรีดร้องพร้อมดิ้นลงไปกองอยู่กับพื้นสลับตีขาคู่อีกสองสามที อเลนกับอีตาเค้าท์พันปี อเลนน่าร๊ากก อ๊ากกกกก!!! เหมือนจะเป็นลิมิเตทอิดิชั่นด้วยนะงิ

PV Gekidou ทั้งวงมีห้าคนแต่แคปผมขอลำเอียงแคปเฉพาะทาคุซัง(ที่รักยิ่ง) เป็นพีวีที่ไม่มีอะไรแต่น่ารักม๊ากกกกก ยิ่งตอนที่ทาคุซังต้องไปยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของฝรั่งกล้ามใหญ่แล้วร้องแรปไปด้วยท่าท่างกวนตีนที่หล่อแบบสัดๆ นั่งดูแล้วต้องแบบตบเข่าดังฉาด เอ้อ!!! ให้มันเท่ห์อย่างงี้สิฟ่ะ (อ๊ากกกกกก) ดูพีวีนี้เกือบร้อยรอบได้แล้วมั้ง-*- พีวีไม่มีอะไรเลย ดูไม่ค่อยเข้าใจ เหมือนทาคุซุงจะเป็นตุ๊กตาตัวเล้กๆว฿งก็เป็นตัวแทนของฝรั่งกล้ามใหญ่อยู่คนหนึง...เออ งง-*- เอาเป็นว่ามันหล่อมากก็แล้วกัน

ใครไม่เคยอ่านเรื่องนี้ เชย!!! ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะคับ พอดีพี่ที่ร้านขายการ์ตูนเค้าบอกผมมาแบบนี้อ่ะ เมื่อวานไปหิ้วเรื่องเซอไวเวิลกับไอ้เรย์มา มีดีเกร์เล่ม13แล้วก็ไลฟ์เล่ม7 เบ็ดเสร็จเมื่อวานผมต้องแบกหนังสือการ์ตูนกลับบ้านเล่มหนาๆทั้งหมด 20เล่ม + โนตบุคหนักสองกิโลอีก1เครื่อง เหอๆ เกือบเอาชีวิตมาไม่รอด แต่ด้วยความอยากอ่าน ไอแคนดู คุคุ พี่ที่ร้านการ์ตูนบอกว่าถ้าจะมาตามเก็บ BLEACH ไม่มีแล้ว(อ๊ากกกก!!!) เพราะพี่เค้าไปรับที่สำนักพิมพ์มาสองรอบ ตอนนี้หนังสือมีไม่ครบเลย ขายดีมาก เหลือแต่เป็นเศษที่ไม่ได้เรียงตั้งแต่เล่มแรกยันเล่มจบ คนที่ไม่ได้เก็บไว้ทุกเล่มก็คงต้องซวยไปเพราะต่อไปอาจจะหาซื้อยากหน่อย (ซึงผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน งื้อๆ) อันที่จริงที่จะเอามาแผล่มเนี่ย เรื่องของเรื่องคือเพลง D-tecnoLife ซึ่งเปิดOpของอนิเมะเรื่องนี้ก็เป็นเพลงของ UVER คับผม ฮิ๊วววว ใครเคยดูคงคุ้นหู เพลงเท่ห์มากเลยใช่มั๊ยล่ะ

ความเป็นจริงอันแสนโหดร้าย!!! ตะแล่ดแตดแต๋หาเรื่องเสียเงินในโรงเรียนอยู่นานในที่สุดก็ไปเจอะกับเรื่องนี้เข้า "Belive" ตอนที่เห็นเขียนว่าเป็น D.Grey-Man ผมก็รีบถลุงตังในธนาคารโรงเรียนออกมาอย่างไม่คิดชีวิต เห็นปกแล้วล่ะว่ามันเป้นราวี่คันดะ ถึงลักธิผมมันจะราวี่อเลนก้เอาฟ่ะ ยังไงก็มีพี่วี่ล่ะน่า รีบเสียตังช่วงชิงมาเป็นสมบัติส่วนตัวอย่างไม่คิดชีวิต ตะลึงตึงโป๊ะ!!!

เห็นแบบนี้ป๊าป อ๊ากกกก วี่-ยูแน่ๆๆ หวีดร้องเยี่ยงหมาบ้าไปอีกหนึ่งรอบ อ่านไปอ่านมาชักทะแม่งๆ ทำไมพี่วี่มันดูอ่อนหวานหยวบยาบจังว่ะ แทบอีตาดะก็มองพี่วี่ด้วยสายตาปลาะหลาดๆชอบกล....แล้วในที่สุด ความหวาดกลัวก็เริ่มก่อกุมเข้าที่จิตใจ สิ่งที่ไม่อยากให้เป็นจริงในที่สุดมันก็บังเกิด ...

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!! คันดะxราวี่ ม๊าย!!!!!อีตายู๊ ออกไปจากเรือนร่างเปลือยเปล่าของวี่เค้าเดี๋ยวนี้น๊า ย๊ากกกกกก โฮๆๆ ในที่สุดเล่มนี้เมนหลักก็คือ คันดะ-ราวี่ ไม่ใช่ ราวี่-คันดะอย่างที่เข้าใจ พอกันที ต่อไปนี้จะไม่ซื้อแบบไม่รอบครอบอีกต่อไปแล้ว ฮือๆ ราวี่ผมรับได้แค่ทีกี้เท่านั้นแหล่ะ ไม่มีที่พอให้คันดะหรอกเฟ้ย!!! โกรธๆๆ แง่งๆๆ เอาเงินผมคืนมาน๊า ไม่เอาคูนี้ อ๊าก!!!!!!!!!

ภาพไม่ทันได้เซนเซอร์ ลืม ไดวันนี้ติด ฉ.ฉิ่งมั๊ยหนอ - -* เอาเหอะน่า ภาพนิดเดียว มองข้ามๆไปแล้วกัน ไม่ก็ทำเป็นมองไม่เห็นล่ะกันเนะ...ช่วงนี้ถ้าไม่นับอนิเมะก้กำลังคลั่งสายโชตะมากมาย ใครก็ได้เอาเด็กมาเซ่นผมที เด็กๆ เสียงเด็กๆ อร๊างๆ~~~ 

เจ้าของไดอารี่นี้รักสันโดษและโลกส่วนตัวสูง 

ดังนั้นจึงไม่นิยมตอบกลับใครและไม่ค่อยต้องการให้ใครมาคอมเม้น เพื่อความสบายใจ หากคุณเม้นเผื่อหวังผล กรุณาวางมือแล้วจากไปเสียเถอะครับ ตัดฉับจบแบบขี้เกลียด...ไดวันนี้พล่ามเท่านี้ล่ะกัน